Aby miód spełniał swe zadanie musi być naturalny i dojrzały

Miód aby spełniał swe zadanie musi być prawdziwy i dojrzały

“Chcesz być zdrów i dożyć późnego wieku, jedz miód i pij mleko” – tak brzmi słynna współczesna węgierska rymowanka. Natomiast w Hiszpanii, Szwecji i Belgii miód jest tradycyjnie stosowany w apatii, otępieniu i wyczerpaniu psychicznym.

Miód jest znanym od wieków środkiem leczniczym i odżywczym. Najwybitniejszy lekarz okresu starożytnego – Hipokrates, wykorzystywał miód do leczenia wątroby i stanów gorączkowych. Robił z miodu maści i leczył nimi rany. Jak podaje legenda, grecki filozof i przyrodnik – Demokryt z Abdery, zapytany jak długo można zachować zdrowie i życie radził, żeby “ciało namaszczać olejkami, wewnętrznie zaś używać miodu”. Najwartościowszy miód nie zawiera żadnych domieszek, czyli namiastek pyłku, a zawartość w nim wody nie może przekraczać dopuszczalnej ilości 19,5%. Cechą dobrego miodu są jego właściwości: smak, kolor, zapach, konsystencja i kwasowość.

Dojrzałość miodu poznajemy po jego konsystencji. Jeżeli na miodzie skrystalizowanym pojawia się płynna warstwa to dowodzi o jego niedojrzałości. Takie miody ulegają zepsuciu i aby temu zapobiec, podaje się je pszczołom do ponownej przeróbki. Tak każdy uczciwy bartnik powinien zrobić. Dojrzałość miodu polega na przemianie cukrów złożonych na cukry proste, a jego cechą jest niska zawartość wody i zdecydowanie większa ilość kwasów organicznych i enzymów.

Nie lubisz miodu?

A może jeszcze nie trafiłaś/eś na dobry miód tj. taki, który by pasował Twoim kubkom smakowym. Jeśli trafimy na smaczny miód to z całą pewnością nie będziemy sięgali po niego dopiero jesienią, gdy już dopadną nas wirusy albo przeziębienie. A z prawdziwą przyjemnością o swoje zdrowie i odporność w naturalny sposób zadbamy cały rok. Smaczny miód w pełni zastąpi nasze zapotrzebowanie na cukier. Można go dodawać latem do napoi, polewać nim lody, desery, słodzić kawę, kakao, herbatę i zioła. Używając miodu przez cały rok, dostarczamy do organizmu zdrowy cukier i w naturalny sposób podnosimy swoją odporność.

Miód w medycynie ludowej

W książce “Pszczoły i medycyna” prof. dr N.B. Jojrisz, w rozdziale pt. “Miód jako ważny środek leczniczy medycyny ludowej” opisuje leczenie miodem chorób płucnych, żołądkowo-jelitowych, a nawet cukrzycy. Składniki zawarte w miodzie przyspieszają produkcję gruczołów ślinowych dostarczając enzymów trawiennych. Miód przyspiesza leczenie wrzodów żołądka i dwunastnicy. Skutecznie leczy choroby dróg oddechowych. Łagodzi zapalenie gardła, choroby przewodu pokarmowego, nieżyt jelit i choroby skórne. Wzmacnia wzrok, przynosi ulgę w bólach stawowych. Jest naturalną odżywką dla mięśnia sercowego. Zwiększa jego wydolność, powoduje silniejsze i spokojniejsze bicie, wpływa na lepsze ukrwienie naczyń wieńcowych. Leczy niedokrwistość, wspiera leczenie puchliny brzusznej. Pomaga w leczeniu żółtaczki, nerek i moczowodów. Stosowany w dużych ilościach zapobiega pylicy.

Pszczelarze żyją dłużej

Entuzjaści miodu twierdzą, że to niezaprzeczalna zasługa miodu. Sceptycy natomiast uważają, że to nie miód tylko częste przebywanie w pasiece na świeżym powietrzu i, że na długość życia również pozytywnie wpływa spokój, i opanowanie bartnika, które jest niezbędne w tym zawodzie. Głównie dlatego, że pszczoły częściej atakują osoby zachowujące się niespokojnie. Jednak, nawet ci najbardziej opanowani pszczelarze, nie ochronią się przed użądleniami, stąd sceptycy utrzymują, że to nie miód, tylko jad przedłuża bartnikom życie.

A może sceptycy, nigdy nie mieli okazji wypróbować pełnowartościowego miodu…

Miód miodowi nie jest równy

Wszystko zaczęło się od tego, że szwajcarski naukowiec o nazwisku Plachy, zainteresował się miodami z terenów położonych powyżej 1000 m n.p.m. Po przebadaniu miodu spadziowego z Schwarzwaldu (najwyższy szczyt – 1493 m n.p.m.) okazało się, że miał on czterokrotnie silniejsze działanie bakteriobójcze niż miody z równin. Uznał zatem, że jest to zasługa spadzi, ponieważ w górskich lasach jest jej więcej i pszczoły głównie z niej produkują miód. “Początkowo myślano, że miód ten zawdzięcza swoje właściwości kwasowi mrówkowemu, ale po wyodrębnieniu w 1938 r. bakteriobójczej inhibiny zmieniono zdanie. Pochodzi ona nie ze spadzi, nie z nektarów, ale z organizmu pszczół”. Okazuje się, że pszczoły więcej substancji antybakteryjnych produkują w górach, a im wyżej zbierany nektar – tym wartościowszy miód.

Miody z południowej Syberii

Szczyty gór Ałtaju stanowią kompozycję białych lodowców, czarnych osypisk, zielonych łąk oraz szarych skał granitowych. Część środkowa, złożona jest z równoległych pasm obniżających się ku południowemu wschodowi. Ałtaj wznosi się średnio na wysokość 2–4 tys. m n.p.m. Najwyższy szczyt, Chujten, osiąga wysokość 4374 m n.p.m. Piętro wysokogórskie Ałtaju charakteryzuje się zupełnym brakiem lasów, a jednocześnie znacznym rozwojem łąk, na których rośnie prawie 300 gatunków roślin. Wysokość porostu na soczyście pięknych i obfitych łąkach wynosi do 60 cm. Na terenach Ałtaju jest krótki okres wegetacyjny – pod koniec lipca pojawiają się pierwsze symptomy jesieni, z początkiem września nastaje głęboka jesień, a już dwa tygodnie później mamy tam pokrywę śniegu.

Miody z południowej Syberii

Region położony jest na południu Syberii, na wysokości od 1900 do 2400 m n.p.m. bogaty w dziewicze lasy, góry i stepy, gdzie występują 1184 gatunki roślin, co w bezpośredni sposób przekłada się na wartość miodu, który posiada około 1000 związków organicznych, czyli dwa razy więcej niż miody pochodzące z gór Europy i Nowej Zelandii.

Co stanowi o cenie?

Pszczoła podczas całego swojego życia zbiera około jednej łyżeczki miodu dlatego pszczelarz może przeciętnie pozyskać od jednej rodziny rocznie maksymalnie ok 10 kg. miodu. Miody z wysokich gór, a jednocześnie z terenów odizolowanych od reszty świata osiągają najwyższe poziomy naturalnych substancji bioaktywnych. Największą wartością miodu jest jego odpowiedzialność za procesy antybakteryjne, a im większe jest ich stężenie w miodzie, tym jego działanie silniejsze. Ma niesamowite właściwości terapeutyczne, wzmacnia i uodparnia organizm.

Każda rodzina pszczela posiada swój własny sposób przerobu nektaru na miód, dlatego sąsiadujące ze sobą rodziny, mimo że korzystają z tych samych łąk nie będą wytwarzały miodu o tych samych składnikach. Stąd też m.in. pojawiają się rozbieżności w wynikach analiz przeprowadzanych miodów.

Miód aby spełniał swe zadanie musi być w 100% naturalny i dojrzały, bo tylko taki ma dobroczynne działanie na nasz organizm. Wartość odżywcza i lecznicza miodu uzależniona jest od źródła jego pochodzenia. O tym, z jakich roślin pochodzą i jakie jest ich geograficzne pochodzenie informują zawarte w nim pyłki kwiatowe. Nektar zbierany przez pszczoły na terenach gdzie używa się pestycydów będzie mniej wartościowy od pochodzącego z łąk, lasów i pól oddalonych od cywilizacji. Ważny jest też dostęp do roślin, które mają prozdrowotne właściwości.

Miód z południa Syberii. Co stanowi o jego cenie?

Dawkowanie miodu u dzieci i dorosłych

Przeprowadzone przez prof. dr A. Lembke badania wykazały, że łyżeczka miodu dodawana do mleka dziecka zamiast cukru, powoduje, że dzieci są weselsze, śpią spokojniej i nie mają problemu z ząbkowaniem. Zalecał też słodzenie kaszek miodem, twierdząc, że dzieci zaczną wtedy szybciej chodzić, będą miały proste nogi, a skóra będzie miała zdrowy kolor i aksamit.

Jedynym przeciwwskazaniem spożywania miodu jest uczulenie na produkty pszczele, ale szczęśliwie należy to do rzadkości i zazwyczaj występuje w stanach zapalnych wsierdzia. Częściej niż z uczuleniem, spotykamy się z typową niechęcią do spożywania miodu, ale w tym wypadku wystarczy podawać go z sokiem cytrynowym lub jako dodatek do deserów.

“Niemowlętom karmionym sztucznie zaleca się stosowanie miodu już po pierwszym tygodniu życia, w proporcji do 5 g miodu dziennie. Niemowlakom karmionym papką do 7 g dziennie. Dzieciom w wieku od dwóch do sześciu lat można podawać już sam miód lub w herbacie do 20 g dziennie. Od sześciu do dwunastu lat 40 g dziennie. Chroni i uodparnia organizm dziecka przed infekcjami”. Dorośli powinni spożywać 70-100 g dziennie z bułką lub chlebem, aby jak najdłużej przetrzymać miód w górnych odcinkach przewodu pokarmowego, gdyż tu następuje jego wchłanianie. Chorym po operacjach żołądka nie mogącym spożywać potraw można dodawać miód do mleka – na jeden litr mleka 100 g miodu, pijąc na raty – rano, w południe i wieczorem” – Ferdynand Jaśko “Miód pszczeli” Kamienna – 1988

Bibliografia:

“Pszczoły i ludzie” Irena Gumowska

“Miód pszczeli” Ferdynand Jaśko

Izi

nasza grupa tematyczna
baner mitologia miodu

Najnowsze: