Irydologia. Kiedy lekarze nie mogą zdiagnozować choroby

Irydologia. Kiedy lekarze nie mogą zdiagnozować choroby

Oczy są zwierciadłem duszy. Nie tylko jej. To także zwierciadło całego organizmu.

Wszyscy doskonale wiedzą, że z oczu można wyczytać stan psychiczny – zakochanie, niepewność, strach, przerażenie i nienawiść. W oczach widać także ból. Jednak niewiele osób jeszcze wie, że można w nich dojrzeć także choroby. Metoda ta to irydologia.

Irydologia wywodzi się z Tradycyjnej Medycyny Chińskiej. Już przed tysiącami lat jej praktycy zauważyli, że oko jest projekcją ciała. Jego zmiany, zwłaszcza tęczówki, wskazują na punkty zapalne w organizmie. Sporządzili precyzyjne mapy oczu ze wskazówkami, gdzie znajdują się ich obszary odpowiadające za poszczególne części naszego ciała. Obszary, a nie powierzchnie, bo bardzo istotne jest też badanie (przy użyciu lampy szczelinowej) głębi oka.

Do Europy irydologia przywędrowała w XIX wieku. Choć od początku była odrzucana przez medycynę akademicką (choć badania głębi oka weszły do jej praktyki), zyskiwała coraz większą popularność. W 1970 roku ukazała się książka dr. Bernarda Jensena „Nauka i praktyka irydologii”, która uchodzi za najlepszy podręcznik tej dziedziny medycyny alternatywnej. Bardzo ceniona jest, dostępna również w Polsce, książka dr Aliony Szmukały-Rostovcevej „Irydologia zilustrowana”, w której podany w bardzo przystępnej formie wykład zilustrowany jest zdjęciami, a nie mapami. Dzięki temu czytelnik może lepiej poznać zasady irydologii i rozpoznawać zmiany gałki ocznej. Szmukała-Rostovceva prezentuje w niej także autorski sposób analizy tęczówki oraz, co – w czasach wzrostu zachorowalności na raka piersi – bardzo ważne dla kobiet, pierwszy schemat topografii piersi.

baner trzustka

Irydologia na czym polega i kiedy z niej korzystać

Gdy lekarze nie mogą zdiagnozować choroby warto spróbować skorzystać z irydologii – w celu przynajmniej złapania tropu a następnie przeprowadzić specjalistyczne badania.

Badanie irydologiczne polega na odpowiednim oświetleniu tęczówki, sfotografowaniu jej, a następnie precyzyjnej analizie dokonanej na powiększeniu na ekranie komputera.

Jej pierwszym etapem jest klasyfikacja struktury oka – stopnia zagęszczenia tworzących tęczówkę beleczek. Po jej dokonaniu następuje zbadanie zmian i różnic pojawiających się pomiędzy prawym a lewym okiem. To zmiany i różnice chorobowe.

Bardzo ważne jest też uważne przyjrzenie są źrenicy oraz twardówki, które uszczegóławiają badania tęczówki i mogą wskazać inne zagrożenia.

Jednak musimy pamiętać. Irydologia nie jest metodą precyzyjną. Część informacji z organizmu mogła jeszcze nie dotrzeć jeszcze do oka, bo choroba jest w początkowym stadium. Poza tym każdy organizm jest inny i może objawiać schorzenia w inny sposób. Dlatego irydologia to metoda uzupełniająca diagnostykę lekarską lub – gdy oczy wykazują zmiany w organizmie – do diagnostyki klinicznej stanowiąca sygnał.

Pewne jest natomiast jedno. Kolor tęczówki wskazuje jakimi schorzeniami jesteśmy zagrożeni. Oczy jasne – niebieskie lub szare – to zwiększone ryzyko alergii, stanów zapalnych stawów i kości, chorób skóry oraz słabość spojówek i śluzówek. Z kolei oczy ciemne – brązowe i piwne – to większe ryzyko schorzeń układu trawiennego i wydalniczego, zwłaszcza wątroby, nerek i woreczka żółciowego.

Monika Pacura

Facebook grupa tematyczna
suteczna dieta

Najnowsze: