Miód jako środek leczniczy w medycynie ludowej

Miód jako śreodek leczniczy w medycynie ludowej

Nasi przodkowie stosowali go do leczenia najczęściej pojawiających się chorób. Obecnie jego cudowne działanie lecznicze uważane jest za efekt placebo. Wracając do korzeni…

Na przełomie wieków – miód, jako środek leczniczy stosowany był przez różne cywilizacje. Przez starożytnych Egipcjan, Greków, Rzymian, Asyryjczyków i inne narody. Wiadomo, że 1500 lat p.n.e. miód wykorzystywano jako środek wzmacniający, moczopędny, przeczyszczający, w zaburzeniach żołądkowych, oparzeniach i chorobach oczu. Najstarszy dokument sprzed 4000 lat już wskazuje na stosowanie miodu jako lekarstwa. Sekretem pięknej, miękkiej i jędrnej skóry Kleopatry, były kąpiele w mleku połączonym, z naturalnym miodem. Hipokrates robił z miodu maści i leczył nimi rany. A nasze babcie miodem leczyły bezsenność, katar, kaszel, skurcze mięśni, choroby płuc, nerek, serca i wątroby, a także zatrucia pokarmowe.

Miód jako środek leczniczy

Dawniej stosowano miód aby odżywić serce, wzmocnić mięsień sercowy i zwiększyć jego wydolność. Dr Jarvis, autor książki “Stare leki, które uzdrawiają” z pasją poświęcił się odkrywaniem i badaniem wszystkiego, czego od wieków ludzkość wykorzystywała do leczenia. Według dr Jarvisa 5-6 minut żucia plastra miodu wystarcza do oczyszczenia nozdrzy, po czym dolegliwości w gardle znikną. Swoją metodę wypróbował w szpitalu wojskowym w Teksasie, który w maju 1937 roku wydał komentarz: “Ze wszystkich środków proponowanych do leczenia kataru siennego ten jedyny okazał się rzeczywiście skuteczny”.

Miód na choroby płuc

Hipokrates twierdził, że “miodowy napój gubi flegmę i uspokaja kaszel”. W hinduskiej “Księdze życia” poleca się leczenie gruźlicy płuc miodem z mlekiem. Z kolei Awicenna, słynny perski lekarz, filozof i uczony, autor 450 książek, z których najbardziej znane to Kanon medycyny uważał, że “w początkowych fazach leczenia gruźlicy płuc najlepszym lekiem jest miód utarty z płatkami róż”.

Miód na spokojny sen

Miód jako środek leczniczy według medycyny ludowej jest doskonały na uspokojenie. Nasze babcie uważały, że na skołatane nerwy nie ma lepszego środka od naturalnego miodu. Dr Jarvis zalecał na spokojny sen dzieciom i osobom starszym jedzenie do kolacji jednej łyżeczki miodu. A jeśli by to nie pomogło to wymieszać 2 łyżeczki miodu ze szklanką octu z jabłek i picie takiej mikstury po 2 łyżeczki od 2 do 3 razy dziennie.

Miód na katar i kaszel

Według dr Jarvisa żucie plastra miodu jak gumy spowoduje, że w zaledwie 5 minut katar minie i skutecznie przestanie cieknąć z nosa. Na silnie zaatakowane zatoki zalecał żucie plastra co godzinę przez 15 minut. Zapewniał, że tym sposobem można wyleczyć zatoki nawet w ciągu jednego dnia, a maksymalnie do tygodnia i to bez nawrotów. “Jeśli kogoś katar sienny zaatakuje, to trzeba będzie żuć plasterki miodu 5 razy dziennie przez pierwsze dwa dni. Potem 3 razy dziennie, dopóki całkiem nie zniknie” Na końcu kuracji można już plastry zastąpić świeżym miodem płynnym.

Mód na nerki

W przypadku leczenia nerek, dróg moczowych i pęcherza nie tylko medycyna ludowa, ale też współcześni lekarze zalecają miód. Ma on bowiem, bardzo małe ilości białka i soli. Do tego jest wysokokaloryczny i lekkostrawny. Dodaje energii, wzmacnia i uodparnia organizm. “Rozmaici lekarze polecają nieraz w chorobach nerek herbatę z owoców dzikiej róży z miodem albo pół do całej szklanki dziennie soku z rzodkiewek, osłodzonego miodem. A przy piasku w nerkach radzą: oliwę z oliwek z sokiem cytrynowym i miodem, po jednej łyżeczce, 3 razy dziennie.

Miód na wrzody

“Według dr Jojrisza, miód okazuje się cennym środkiem dietetycznym w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. W czasie leczenia znikają bóle, zgagi, mdłości, podwyższa się poziom hemoglobiny we krwi i polepsza się samopoczucie chorych”. Jojrisz zaleca, by “w czasie leczenia wrzodów “podawać choremu miód na 1,5 – 2 godzin przed posiłkiem lub 3 godziny po nich. Np. 1,5 – 2 godziny przed śniadaniem i obiadem a także 2-3 godziny po kolacji”. Twierdzi, że picie ciepłego roztworu z miodem powoduje rozrzedzenie śluzu w żołądku i przyspiesza wsysanie. Nie drażni przy tym jelit i obniża kwasowość.

Przeciwnicy jedzenia miodu

Przeciwnicy są zdania, że słodki miód powoduje niepożądane fermentacje w żołądku. Zatem, bardziej mu szkodzi aniżeli pomaga. Jednak jak do tej poty jeszcze nikt nie zajął się na poważnie zbadaniem jego właściwości leczniczych. Badania przeprowadzane były głównie w laboratoriach na probówkach. Jednak nigdy nie przebadano wieloletnich entuzjastów naturalnych miodów, a zwłaszcza ich odporności na infekcję. Trudno zatem naukowo potwierdzić jego szkodliwość czy dobroczynne działanie. A ponieważ miód miodowi nie jest równy, należałoby uwzględnić, jakość spożywanego miodu. Wiemy natomiast, że cukier w nadmiarze jest szkodliwy, więc patrząc na mód tylko jako cukier faktycznie można poczuć do niego niesmak.

Miód jako środek leczniczy, czyli miód miodowi nie jest równy

Wszystko zaczęło się od tego, że szwajcarski naukowiec o nazwisku Plachy, zainteresował się miodami z terenów położonych powyżej 1000 m n.p.m. Po przebadaniu miodu spadziowego z Schwarzwaldu (najwyższy szczyt – 1493 m n.p.m.) okazało się, że miał on czterokrotnie silniejsze działanie bakteriobójcze niż miody z równin. Uznał zatem, że jest to zasługa spadzi, ponieważ w górskich lasach jest jej więcej i pszczoły głównie z niej produkują miód. “Początkowo myślano, że miód ten zawdzięcza swoje właściwości kwasowi mrówkowemu, ale po wyodrębnieniu w 1938 r. bakteriobójczej inhibiny zmieniono zdanie. Pochodzi ona nie ze spadzi, nie z nektarów, ale z organizmu pszczół”. Okazuje się, że pszczoły więcej substancji antybakteryjnych produkują w górach, a im wyżej zbierany nektar – tym wartościowszy miód.

Wracając do korzeni

Szczyty gór Ałtaju stanowią kompozycję białych lodowców, czarnych osypisk, zielonych łąk i szarych skał granitowych. Piętro wysokogórskie Ałtaju charakteryzuje się zupełnym brakiem lasów, a jednocześnie znacznym rozwojem łąk, na których rośnie prawie 300 gatunków roślin. Wysokość porostu na soczyście pięknych i obfitych łąkach wynosi do 60 cm. Na terenach Ałtaju jest krótki okres wegetacyjny – pod koniec lipca pojawiają się pierwsze symptomy jesieni, z początkiem września nastaje głęboka jesień, a już dwa tygodnie później mamy tam pokrywę śniegu.

Region położony jest na południu Syberii, na wysokości od 1900 do 2400 m n.p.m. bogaty w dziewicze lasy, góry i stepy, gdzie występują 1184 gatunki roślin, co w bezpośredni sposób przekłada się na wartość miodu, który posiada około 1000 związków organicznych, czyli dwa razy więcej niż miody pochodzące z gór Europy i Nowej Zelandii.

miodzio

Bibliografia:

“Pszczoły i ludzie” Irena Gumowska

“Miód pszczeli” Ferdynand Jaśko

Izi

nasza grupa tematyczna
Czy miód jest zdrowy? Miód jako środek leczniczy w medycynie ludowej.

Najnowsze: